in Letterland

Droog, waar ben je?

- door roop

Ongeveer een jaar geleden werd het iemand te veel. De hele mik schoot het verkeerde keelgat in en eindelijk, na jaren machteloos toezien hoe hele heirscharen dichters op de meest afschuwelijke manier in de kiem werden gesmoord op een site namens pomgedichten.nl, stond er iemand op. Laten we hem voor het gemak even Bart FM Droog noemen. Bart was de enige die het na al die jaren terreur door pomgedichten.nl zo zat was, dat hij ook daadwerkelijk iets ondernam. Ondersteund door een vriendje met een invloedrijke poëziesite (ik weet het, invloedrijk is nergens zo relatief als in de poëzie, maar de zin wordt er beter van, dus het woord blijft staan), die we dan maar even Chrétien Breukers zullen noemen.

Een goed gesprek

- door roop

Koks. Op de een of andere manier word ik in deze fase van mijn leven steeds vaker geconfronteerd met koks. Het is over het algemeen een goede confrontatie, koks blijken over iets te beschikken wat ik nooit achter ze had gezocht: persoonlijkheid, ego's groter dan breedbeeld komen me tegenwoordig niet alleen meer van poëziehangplekken tegemoet, maar bevolken mijn horizon met namen als Gordon Ramsay, Herman den Blijker, Jamie Oliver, Tony Bourdain, een pollepelgnoom met een merkwaardige voorkeur voor gay indian cooking en Delia, een Engelse tante, die gezond koken uit blik propageert.

Nu komen de koks niet helemaal uit de lucht gevallen, want er is nogal wat Pan(dorra) in mijn leven, en wat er ook zal zijn, ik zal altijd met de hand op mijn hart kunnen beweren dat ik door haar beter aardappels ben gaan schillen. Zij zegt dat koken gelijkwaardig is aan poëzie. Ik wierp altijd tegen dat je gedichten niet eet: eten is vergankelijk, poëzie niet, borden gaan leeg, gedichten nooit. Gedichten eet je hoogstens omdat je niets te eten hebt vanwege al die poëzie, maar zelfs dan blijft toch altijd het gevoel knagen dat je iemand postuum een mazzeltje zou kunnen ontnemen met een handgeschreven roop, dus dat doe je dan uiteindelijk - zuchtend en knorrend - maar niet.

Porno op de buis

- door roop

Exclusief voor in Letterland een column schrijven en dat geheel vrij van consumptiebonnen. Waar het over moest gaan? Poëzie leek hem wel aardig. Net alsof ik ergens anders verstand van heb, dacht ik. En is poëzie niet al veel te vaak aardig?

Laatst zag ik Tjitske Jansen in een oneindig lang interview op de zender Het Gesprek kribbig reageren op iedere vraag van de interviewer die betrekking had op de persoon achter de dichter. Volgens haar was achtergrondinformatie uit haar jeugd niet relevant voor lezing van haar poëzie, in dit geval haar bundel Koerikoeloem. De interviewer jamaarde dat het persoonlijke karakter van de gedichten vragen naar de dichter veroorzaakt. Zo kwamen ze een tijdlang niet verder in het gesprek, maar het was wel Tjitske Jansen, die haar naakte ziel zat te verdedigen, dus het was als Playboy-tv voor dichters.