in Letterland

Een verschrikkelijk beledigende tekst (Echt niet normaal! U kunt het maar beter niet lezen!)

- door Olaf Risee

Vroeger, jongens en meisjes, vroeger moest opa Risee nog wel eens echt z'n best doen om de mensjes op hun achterste pootjes te krijgen. In een enkel geval moest hij zelfs een complete encyclopedie samenstellen of een hele bundel vol familiair lief & leed doorworstelen teneinde er een rake recensie over te kunnen schrijven. Tegenwoordig, echter, is het beledigen van mensen heel gemakkelijk. Zo gemakkelijk zelfs dat er eigenlijk geen eer meer aan te behalen valt. Vandaag de dag zijn de mensen om het minste of geringste beledigd, gekwetst dan wel gegriefd.

Schrijflessen van meester Roelens

- door Olaf Risee

Mailtje van Xavier Roelens: of ik zin heb deel te nemen aan een door hem te geven schrijfworkshop. Meneer volgt namelijk een opleiding tot schrijfdocent en in het kader hiervan moet hij de hem aangeleerde onderwijstechnieken in de praktijk botvieren op enkele aanstormende schrijftalenten. Nu ben ik al jaren bijzonder aanstormend, dus na een fikse hoestbui besloot ik dat ik het leuk vond. In eerste instantie om meester Roelens eens flink te kloten. Vroeger in mijn schoolse jaren was ik namelijk een akelig brave leerling. Ik zei nooit iets, behalve als de leraar me expliciet een vraag stelde. Liever keek ik door het raam naar het fascinerende leven buiten. Soms reden er op één dag wel tien verschillende auto's voorbij. In Harderwijk was in die dagen altijd wel iets te doen.

In en rond de Prinsentuin

- door Olaf Risee

Vrijdagavond 25 juli 2008, Groningen. Ik ben in het altijd aangename gezelschap van De Vrouw onderweg naar Schouwburgcafé De Souffleur voor de slotmanifestatie van Dichters in de Prinsentuin. We zien presentator Klaas Knilles Hofstra voorbij fietsen met een zwarte broek aan. Dat is opvallend. Hofstra is normaliter steevast in stemmig wit gekleed: wit T-shirt, wit jasje, witte broek en bijpassende witte schoenen. En nu plots, alsof het niets is, draagt hij zomaar eventjes een zwarte broek. "Hij zal wel iets meegemaakt hebben...", merkt De Vrouw droogjes op.

I've never tasted an English tongue before

- door Olaf Risee

Ik vind 'm zelf ook tamelijk briljant, de titel van dit blog. I've never tasted an English tongue before. Misschien is 'briljant' nog wat te zwak uitgedrukt en past 'geniaal' hier beter. Heb ik bedacht, die titel. Enkele weken geleden was er in het hotel waar ik werk een Engelse mevrouw te gast die overduidelijk erg geïnteresseerd in me was. Derhalve was ik ook erg geïnteresseerd in haar, want ik hou van mensen met een goede smaak. Bovendien waren mijn hormonen nogal te spreken over haar verschijning, hetgeen allehande ranzige fantasietjes bij mij losmaakte, waarvan ik u tegen een billijke vergoeding de details graag zal doormailen.

Susanna & The Magical Orchestra - Love will tear us apart

[Susanna & The Magical Orchestra]

Vader

- door Olaf Risee

Vader riekt naar zelfbeklag.
Dit is alweer de zoveelste dood
die zijn incasseringsvermogen tart.

Ooit was vader een man met aanzien.
Ik, bijvoorbeeld, keek tegen hem op.

Van de andere kant bekeken spreekt vader bitter
weinig tot de verbeelding. Mijn woorden passen niet
meer in zijn ingevallen mond. Dus zegt hij niets.

Dus sluit ik zijn ogen,
het verwijt.

Zinloos gesprek met ABN Amro-meisje

- door Olaf Risee

- "Goedenavond, met het ABN Amro-meisje, bedankt voor het wachten, waarmee kan ik u van dienst zijn?"
- "Ja, goedenavond, u spreekt met Olaf Risee."
- "Goedenavond, meneer Risee! Waarmee kan ik ú helpen?"
- "Ik bel u even om u te feliciteren met jullie uitermate geslaagde 1 april-grap."
- "..."
- "Ha ha! Mijn vriendin en ik hebben er erg om moeten lachen!"
- "..."
- "M'n moeder ook trouwens."
- "Meneer Risee, ik geloof niet dat ik u helemaal begrijp... Wat bedoelt u precies?"
- "Ik heb het over die brief die ik ontvangen heb van doctorandus. F. Verkerk, Directeur Particuliere Relaties van de ABN Amro."
- "Ja...?"

Lissabon

- door Olaf Risee

De afgelopen week bezochten De Vrouw en ik de stad van Pessoa, Lissabon. Wie geïnteresseerd is kan hier enkele foto's van onze trip bezichtigen.

Van der Land streeft naar Eigen Gelijk

- door Olaf Risee

J.G. van der Land schrijft in het Nederlands Dagblad vandaag:

Er zijn onder de Nederlanders in grote lijnen twee visies te constateren.

1. Een ruime meerderheid - volgens een recent onderzoek 58 procent van de kiezers - is ervan doordrongen dat de islam een zeer grote dreiging vormt voor de westerse vrijheden en mensenrechten.

2. Een steeds kleinere minderheid - vaak mensen die zelfs nog nooit een koran in handen hebben gehad, laat staan dat ze die gelezen hebben - stelt dat gematigde islamieten geen bedreiging voor onze vrijheden en mensenrechten vormen. Sommigen (zoals prof.dr.ir. E. Schuurman) pleiten zelfs voor een bondgenootschap met gematigde islamieten. De islam is volgens sommigen gewoon een godsdienst.

Inderdaad zijn dit twee visies, maar in tegenstelling tot wat Van der Land suggereert, twee visies over twee verschillende zaken. Van der Land creëert hier eigenhandig een tegenstelling die in feite geen tegenstelling is. Hij stelt de godsdienst 'Islam' tegenover de bevolkingsgroep 'gematigde islamieten'. 

Opmerkelijk is ook het zinnetje 'Een steeds kleinere minderheid - vaak mensen die zelfs nog nooit een koran in handen hebben gehad, laat staan dat ze die gelezen hebben (...)'. Alsof die 'ruime meerderheid', die '58 procent van de kiezers' de koran wél gelezen zou hebben. Heerlijk staaltje manipulatie van Van der Land. In de psychologie heet zoiets, meen ik, een kokervisie.

Voordragen Voor Verdraagzaamheid

- door Olaf Risee

Ik verstuurde gisteren een mailtje in de categorie 'nooit gedacht dat ik ooit zo'n mailtje zou sturen'. Maar ik deed het toch:

Graag uw aandacht voor het volgende: gisteren kreeg ik, zoals wel vaker, een folder van het Vlaams Belang in de bus. Normaal gesproken lees ik zo'n folder en gooi het weg, maar dit keer stonden er teksten in waarvan ik oprecht onpasselijk werd. De folder roept op tot een protestactie tegen de aanwezigheid van een moskee in Desselgem (gemeente Waregem). De protestactie vindt aanstaande vrijdag 7 maart plaats in aanwezigheid van Filip Dewinter.

Roep-moe. Of: mijn wilde avonturen met moslims

- door Olaf Risee

Er is een discussie gaande. Over hoofddoekjes. Benno Barnard en Geert van Istendael roepen wat. Herman de Ley roept wat. Barnard en Van Istendael roepen nog eens wat. Jan de Pauw roept wat. En daar tussendoor roepen andere mensen ook weer wat.

Roeperderoep. Kunt u nog roepen, roep dan mee. Roep gewoon dat wat u roept bijdraagt aan Het Debat. Het Debat is heilig deze dagen, ook al is er in de verste verte überhaupt geen debat te bekennen. Mompel iets over vrije meningsuiting, daar heeft u namelijk recht op, en als u ergens recht op heeft, dan zult u er god-ver-dom-me gebruik van maken ook. U zou wel gek zijn om eerst een half uurtje na te denken over uw mening. Dat zijn gelijk weer 30 minuten waarin u geen gebruik heeft kunnen maken van uw recht. Da's zonde. Hup, gelijk eruit kotsen die mening, maakt niet uit waarover, maar bij voorkeur iets over moslims, dat is hip. En geneer u vooral niet voor de klonters gal die aan uw mening kleven - da's tegenwoordig nergens voor nodig.

Het gelijk van Pfeijffer

- door Olaf Risee

Chrétien Breukers sprak op 2 december jl. 'een manifest ten faveure van de poëzie' uit in Kasteel Walburg te Sint-Niklaas. Sint-Niklaas is ongeveer drie kwartier rijden van mijn woonplaats en ik was er dan ook graag bijgeweest, al was het alleen maar om mijn idool nog eens in levende lijve te ontmoeten, maar eilaas! eilaas! - ik was verhinderd. Gelukkig valt de rede nu op de website van Knack integraal te bewonderen. Je mist natuurlijk wel die warme, tintelende sensatie in je onderbuik die je bekruipt wanneer je Breukers live hoort en ziet voordragen, maar je weet in elk geval welke woorden er gesproken zijn en, ook niet onbelangrijk, in welke volgorde.

Aan het eind van de toespraak komt Breukers met een plan dat, kort gezegd, een financiële compensatie van de overheid voor uitgevers die poëzie uitgeven behelst. Volgens mij is dat een goed plan. In een democratisch bestel dient de overheid de (financiële) condities te waarborgen waardoor kunst geheel vrij van marktwerking zich kan ontwikkelen en bestendigen. Of zij is geen democratisch bestel. Het plan zal evenwel nooit tot uitvoering komen, om de simpele reden dat er zowel in Vlaanderen als Nederland geen electorale eer mee te behalen valt. Hedendaagse politici worden niet gehinderd door enige vorm van visie en derhalve menen de heren en dames politici dat democratie betekent dat je precies datgene moet doen wat het volk wil. En het volk wil geen poëzie. Het volk wil hooguit wat stomzinnige rijmpjes op Sinterklaasavond en een pen van een mislukte Groningse sonnettenbakker om die stomzinnige rijmpjes mee op te schrijven.

Danny

- door Olaf Risee

Danny is een mongool en Danny is dichter. Dat is niet tautologisch bedoeld. Als het op mongool-zijn aankomt, schuwt Danny het cliché absoluut niet: direct al bij onze eerste ontmoeting word ik stevig door hem geknuffeld. Die ontmoeting vindt plaats in dagcentrum de Regenboog te Kuurne, nabij Kortrijk, op instigatie van Alain Delmotte die in zijn vrije uurtjes wat bijklust als begeleider van 'mensen met een verstandelijke beperking', zoals dat zo fraai heet. Delmotte begint met het uitgebreid aanbieden van excuses. Naast het poëzieproject waarvoor ik gevraagd ben, is hij namelijk ook nog bezig met een ander, veel prestigieuzer poëzieproject. Waarvoor ik dus niet gevraagd ben. Delmotte verzekert me dat dat beslist niets te maken heeft mijn kwaliteiten als dichter. Ik glimlach dat het me niets uitmaakt en bedenk at the same time dat ik de eerstvolgende bundel van Delmotte volledig de grond in moet boren. Die Belgen moeten, voor zolang ze überhaupt nog als nationaliteit bestaan, niet denken dat ze den geachte Ollander zomaar ongestraft alles kunnen flikken.

Het niet-zo-prestigeuze-project in een notendop: vier dichters met een 'verstandelijke beperking' worden gekoppeld aan vier 'reguliere dichters'. De vier aldus gevormde gelegenheidsduo's treden op dinsdag 20 november op tijdens een zogenoemd 'Wokking-diner' i.h.k.v. 'De Week van de Smaak'. Ik word gekoppeld aan Danny Bergman, een vrijwel tandenloze mongool van in de veertig die geen letter kan lezen, hoewel hij er zelf van overtuigd is dat hij dat wél kan. Danny schijnt uren achtereen de Harry Potter-boeken woord voor woord te bestuderen, zonder er ook maar het minste van te begrijpen. Wellicht is dat inderdaad ook wel de beste manier om kennis te nemen van Rowlings schrijfsels. Die mongolen zijn zo gek nog niet.