Geen recensie van Karavanserai
- door Olaf Risee
Het grote voordeel van recensie-exemplaren is dat ze gratis zijn. Het grote nadeel is de verplichting die eraan vasthangt om iets van de betreffende bundel te vinden. Voor wat hoort wat. Gij zult gratis lezen en vervolgens zult gij iets vinden, verdomme.
Het is natuurlijk absoluut not done om als recensent toe te geven dat je het even niet weet, dat je 'het' niet gevonden hebt. Dat is toch zoiets als een komiek die toegeeft dat ie niet grappig is. Nu kan ik me natuurlijk lekker makkelijk verschuilen achter het feit dat ik geen échte recensent ben, maar slechts een goedwillende amateur. Bovendien bevind ik me in goed gezelschap. Samuel Vriezen schrijft in een discussie op Facebook over het debuut van Martijn Benders, Karavanserai: 'I keep wanting to write something about it on my own blog, but I just can't find the right angle! For me, though, part of it is that I don't want to write reviews at all... it's definitely a very good read, one of the most exciting poetry books I read recently; that I can say; but what does it mean to say that?'
Als zelfs de huisintellectueel van poëtisch blogland het al niet weet, dan hoeft u van mij natuurlijk helemaal niets meer te verwachten.
Lees meer "Geen recensie van Karavanserai" »
Tsead Bruinja publiceerde drie bundels in het Nederlands, waarvan de laatste Bang voor de bal vorig jaar verscheen. Hij stelde de bloemlezing Droom in blauwe regenjas. Nieuwe Friese dichters samen en publiceerde eerder gedichten in het Fries. Uit die vier Friese bundels is nu een tweetalige keuze verschenen. Die biedt niet alleen een kans om de ontwikkeling van Bruinja te volgen, ook toont de bloemlezing de aard van de dichter. Hij is in het Fries begonnen en zijn laatste Friese werk Gers dat alfêst laket / Gras dat alvast lacht is van recente aard. 
Zoals deze week bekend werd gemaakt, is de C. Buddingh’-prijs voor Nieuwe Nederlandstalige Poëzie dit jaar gewonnen door Wiljan van den Akker voor zijn bundel De afstand. Een opmerkelijke keuze van de jury, die bestond uit dichter Paul Bogaert, schrijver Willem Jan Otten en programmeur van festival de Wintertuin Monique Warnier. De andere genomineerden waren Arnoud van Adrichem, met de bundel Vis, Edwin Fagel met Uw afwezigheid en Peter Swanborn met Bij het zien van zijn lichaam. Niet genomineerd waren Ruth Lasters, die in Vouwplannen een aanstekelijke beeldtaal aan het ontwikkelen is, Annemieke Gerrist met haar grillige impressies in Waar is een huis en Samuel Vriezen met zijn dynamische en opgeruimde Vier zinnen. 
De essaybundel 
- een interview met 
Jawel, ook ik heb mijn pelgrimage gemaakt. Het was een paar maanden voor de dood van de dichter. We hadden plannen gemaakt om een dunne bundel van René Char te vertalen en daar waren twee dingen voor nodig: zijn verzameld werk, dat een paar jaar daarvoor uitgekomen was in de prestigieuze Pleiadereeks, en een bezoek aan de geboortestreek van Char, vooral omdat dat zo’n grote rol speelt in veel van zijn gedichten. Die twee eisen samengevoegd bracht ons ertoe de aanschaf van zo’n 1200 pagina’s poëzie in dundruk te doen in L’isle sur Sorgue. Maar dat deden we natuurlijk niet dan nadat we de mysterieuse bron van de Sorgue die opbruist uit de blinde rotswand van de Vaucluse, hadden bezocht. 
Verdonk spreekt het volk toe als was zij een dichter, alsof haar tekst een gedicht betrof. Ze spreekt in korte, afgemeten zinnen. Herhaalt waar nodig een zinsnede, bouwt op, bouwt uit, neemt de tijd. Ze spreekt extreem langzaam, haar bewegingen, minimaal en afgemeten, lijken met een zekere vertraging te worden uitgevoerd. Dames en heren. Iedere nieuwe strofe wordt met die zinsnede aangekondigd. Er mag geen twijfel over bestaan dat ze tot ons spreekt, dat haar woorden voor ons bedoeld zijn. Ze spreekt niet voor zichzelf. Ze doet het voor ons.
Goedenavond dames en heren, de komende twintig minuten zal ik u iets vertellen over mijn ervaringen met de dichter 
Zoals voor zovele lezers, was De moeder inderdaad het eerste gedicht dat ik ooit van Claus las. Ik was vijftien - in mijn nog jonge leven als lezer - en ik begreep niets van het gedicht, kon het niet situeren, maar me beetpakken, door en door, deed het wel. Het had iets huiveringwekkend. Het bracht me in de war. Het spande mijn longen op als ik het gedicht uitsprak. Het viel me aan met een overdaad aan zuurstof. De gedurfde, grauwende en knauwende beeldspraak schudde me hard wakker, hield me in die schok: 
Tussen haakjes gezegd, Vriezen is een van die speciale dichters die je doen beseffen dat er ook gewone dichters zijn. 
Al bijna twee decennia geleden maakte Peter Holvoet-Hanssen plannen voor een hallucinante poëtische cruise. Hij had een reisroute uitgestippeld, kaarten getekend voor wat hij zelf zijn ‘poëtische exploraties’ noemde. Zijn gedichten dus. Hoewel Strombolicchio chronologisch als zijn tweede bundel verscheen, bevat hij zijn oudste gedichten en al een eerste dieptepunt. In de cyclus Voorbij Vuureiland bereikt het schip van Pierre Creuxpied de nulmeridiaan.
Iemand zei me dat hij naïef gebleven was, en ik dacht: dat wil ik ook! Weer naïef worden, weer onschuldig worden. In plaats van spelen dat ik volwassen ben. Dat is allemaal onderdeel van het verlangen om een zo persoonlijke bundel te maken als Koerikoeloem is geworden. Er moest iets op het spel staan, het moest er toe doen. En voor mij doet het er toe dat ik me zo kwetsbaar maak. Dat ik zonder schaamte mijn verhaal kan vertellen. De schaamteloosheid is overigens in de eerste plaats een schaamteloosheid naar mijzelf toe. Het boek is inhibitionistisch en niet exhibitionistisch. En het is natuurlijk wel zo opgeschreven dat het poëzie is. Wat dat verder dan ook precies inhoudt. (...) Uit optreden met mijn gedichten put ik kracht. Wanneer ik poëzie voorlees, word ik iemand anders. Toen ik voor de eerste keer moest voorlezen, in café Festina Lente in Amsterdam, waar al jaren poetry slams worden georganiseerd, was ik heel zenuwachtig. Omdat ik wist dat ik er iets teweeg kon brengen, iets dat meer dan alleen maar goed was. Ik kan veel dingen niet, maar dit kan ik, wist ik."
De nieuwe bundel Koerikoeloem van Tjitske Jansen is sterk autobiografisch gekleurd en laat zich lezen tegen de achtergrond van het verhaal van het eigenzinnige meisje Pippi Langkous. Pippi’s moeder woont in de hemel en haar vader is een piratenhoofdman, is dik en koning van het eiland Taka Tukaland. Schatrijk en bijna even sterk als zijn dochter. In haar Villa Kakelbont woont Pippi samen met haar aapje, meneer Nilsson en haar paard Witje. Haar vrijgevochten optreden is een doorn in het oog van de elite van de stad. Zij beschouwen het gezin als de hoeksteen van de samenleving. Daarom veroordelen ze het vrijgevochten optreden van Pippi. Wat voor een geluk en een ongeluk een dergelijke vrijgevochtenheid en eigenzinnigheid teweegbrengt, legt Tjitske Jansen in haar bundel aan ons voor. Als pleegkind opent de ik-persoon voor ons haar innerlijke wereld, vol gevoelens van onzekerheid en humor, maar ook een sterke behoefte om op eigenzinnige wijze de wereld te ontdekken. 
Tonnus Oosterhoff is terug bij af. Zijn vijfde bundel lijkt een nieuw begin: een raar ruw en ogenschijnlijk ongesloten geheel waarin spontaniteit iedere mogelijke orde verstoort en veel te ontdekken valt. Valt in het ene gedicht het begrip verticuteermachine – een apparaat dat de aarde met messen bewerkt om verdichting van de grond tegen te gaan door dood gras te verwijderen, dan heeft hij het in een ander gedicht over ‘de wriemelpootjes van het gras’. Tot twee maal toe wordt er door oude nummers van het tijdschrift Groei en bloei gebladerd. 
- een interview met 
- een interview met 
In het laatst verschenen nummer van 
- een interview met de Sloveense dichteres 
- een interview met 
- een interview met 
- een interview met 