Het Vleesgeworden Woord

In de rubriek Op het eerste gedicht vertellen poëzieliefhebbers over het allereerste gedicht dat bij hen 'het heilige poëzievuur' heeft aangewakkerd.
Aflevering 08: dichter Karlijn Groet.

Dat vogels kunnen vliegen berust op een toevallige ontdekking.
De vettige verenpartij ontstond oorspronkelijk om het dier warm te houden.

Ik kan me het plezier voorstellen van de eerste vogel die merkte dat hij hupsbaar werd van die logge tooien aan de zijkant.
Vanaf dat moment kregen vleugels een ander doel: er steeds hoger mee hupsen.
Zij ontwikkelden zich tot het huidige voormaat.
Dat leidde tot vliegen.

Ik zat in de vierde klas van een middelbare school in Amsterdam. Op een gewone schooldag deelde een dame kleine blauwe nieuwe testamentjes uit aan iedereen die het gebouw uitkwam.

Ik heb al mijn leven lang iets met schrijfspul; met mapjes, agenda’s en ordners maar ook met kroontjespennen, mooie gummetjes en slimmigheidjes, zoals een gum in de vorm van een munt of een slijper die ook een kompas is.
Ik ben er gek op.

Ik denk dat ik de enige was die het boekje aannam, het in de zak van mijn legerbloes stopte en het bewaarde tot op de dag van vandaag.

Ik groeide op, op een plek waar God nooit van gehoord had en dat was wederzijds.
Het boekje moest ik verstoppen, lezen deed ik met grote schaamte.
Maar ik deed het graag en bij wijze van overwinning.
Mijn eerste gedicht was gelijk mijn eerste stille revolutie.

Waar ik hem opensloeg, daar bleef ik steken: Het Vleesgeworden Woord.
Omdat ik het zo prachtig vond, en omdat het dat ook is, las ik het weer en weer en weer.
Ineens kende ik een stuk uit mijn hoofd, dit stuk:

In den beginne was het woord
en het woord was bij God
en het woord was God.
Dit was in den beginne bij God.

Alle dingen zijn door het woord geworden
zonder dit is geen ding geworden dat geworden is.

In het woord was het leven het leven
was het licht der mensen
het licht schijnt in de duisternis
en de duisternis heeft het niet gegrepen.

Een halfjaar later werd ik er zenuwachtig van, en ik veranderde het vers.
Ik leverde het in bij de schoolkrant.
Het kwam er in.
Het begon zo:

In den beginne was het woord,
heel speciaal in zijn soort
uit zijn naam gemoord,
al jaren gehoord
en nog steeds leeft het voort

Vanaf dat moment wist ik het.
In wat je gelooft heb je altijd gelijk.