3 gedichten van Alexis de Roode
Titel: Stad en land
Auteur: Alexis de Roode
Uitgever: Podium
ISBN: 9789057590597
Prijs: € 15,00
Einde deze maand verschijnt Stad en land, de tweede bundel van Alexis de Roode, die op zondag 20 april gepresenteerd zal worden in café Hofman te Utrecht. Hieronder kunt u alvast 3 nog niet eerder gepubliceerde gedichten uit deze bundel lezen.
Billboard
Op een veld waar nu nog gras en bloemen staan
(hooikoortsmachientjes)
komt straks een nieuwe flat:
(toparchitectuur)
een gebouw getekend met twee lijnen
(maar wat een verhoudingen!)
en op de voorgrond
(om het levendig te maken)
wat clusters groene driehoekjes
(dat zijn bomen)
en verspreide grijze cilinders
(dat zijn wij)
File
Lager dan dit kan de hemel niet komen:
vlak boven onze hoofden hangt asfalt en
traag als regen stroomt het onder onze wielen
weg. Zo boven, zo beneden.
Zes triljard auto’s van horizon tot horizon.
We staan stil en kijken elkaar niet aan,
we leiden een volmaakt ordelijk leven.
Kuisheid van asfalt, rust van beton.
There’s life here, Jim, but not as we know it.
In onze duikerspakken van blik zijn we
in elk geval veilig. We volgen de lijn
en luisteren naar muziek uit Amerika.
Lazing on a sunday afternoon. Dromen,
drijven op de eindeloze rivier van teer naar
wat ook alweer? Werk? Een stad?
We hebben veel tijd om te doden. Sommigen
hebben een scheermes bij zich, anderen
een panty, voor noodgevallen is er gas.
Retorisch gedicht
Misschien leest u dit
onder treurig lamplicht
in een ontzettend moderne stoel.
De ruimte is beperkt
en in de verte hoort u een radio
of het slurpen van een theedrinker.
Ik daarentegen zit nu,
terwijl ik dit schrijf, in een bos.
Deze woorden die u gedrukt ziet
schrijf ik op ongebleekt papier,
aan een picknicktafel.
Er kwetteren hier mussen
en er valt zon door de bladeren,
elfengoud rinkelt op het pad.
Ik zag (terwijl ik die zin verzon)
een roodborstje opvliegen.
Geloof u dit? Geloof u dat
het een roodborstje was
en geen kameel?
Gelooft u dat ik ergens ben?
Ik vraag u om mij te geloven:
anders ben ik hier alleen.
Ach, als u eens kon zien
wat ik hier zie. Die blaadjes!
Ja, ik doe een beroep op u!
Geniet van mijn bos.
Geloof mij toch.
Hier. Een bos.Kamelen Vogels. Ik.
Verder lezen op in Letterland:
Op de blackberry gelezen en gereageerd nu om te zien of ik jullie ook ultramobiel kan vervelen. De lijnafbreking van de gedichten klopt op de blackberry niet. Vond het verder wel leuke gedichten,beter dan de meeste shit die je hier meestal leest.Ik vind het ook raar dat niemand ooit op deze reeks lijkt te reageren alsof er een soort cordon van stilte rond elke uitrukkende bundel wordt gelegd.Is dat een soort taboe ofzo, iets over elkaars gedichten zeggen? Er lijkt mij eigenlijk niks deprimerender dan dat je jaren op zo'n bundel zwoegt en geen hond er dan wat van zegt...zegt Benders vanuit de starbucks in Caddabostanci - hmm 5 minuten valt me niet tegen...
Geplaatst door: M.H.Benders | 7 maart 2008 om 15:22
Wacht even, op de blackberry zagen de gedichten er op onverklaarbare wijze beter uit. Zo zie je maar weer, scheelt toch hoe je gedichten leest. Waarschijnlijk reageert daarom niemand die lezen in Letterland natuurlijk allemaal met zo'n blackberry. Tja je leert elke dag weer iets nieuws.
Geplaatst door: M.H.Benders | 7 maart 2008 om 17:47