Interview met F. van Dixhoorn
- door Olaf Risee
De bundel Twee piepjes van F. van Dixhoorn is door critici uit Nederland en Vlaanderen gekozen tot beste bundel van 2007. in Letterland vroeg een reactie aan 'de dichter van weinig woorden'.
Eerst de onvermijdelijke emo-vraag: hoe voel je je nu je als eerste geëindigd bent in De Woordlijst?
Natuurlijk blij en aangenaam verrast; na de hé's en 'jippies' werd dit twaalfuurtje: '1. klok'.
Twee piepjes is je vijfde bundel en heeft, in mijn perceptie althans, aanzienlijk meer aandacht gekregen dan je vorige bundels. Was Nederland pas in 2007 klaar voor de poëzie van Van Dixhoorn of was Van Dixhoorn pas in 2007 klaar voor de Nederlandse poëzie?
Nee, ik denk dat dat niet helemaal zo is. Alle bundels zijn in kranten en tijdschriften besproken. Voor de eerste bundel kreeg ik de Budingh'-prijs 1994 en die is op z'n zachtst gezegd niet onopgemerkt gebleven. Daarnaast heb ik tot nu toe zeker niet de minste en ook heel uiteenlopende pleitbezorgers gehad. Aan hen heb ik een aantal mooie en verrassende essayistische stukken te danken. Vooral na publicatie van Dan op de zeevaartschool merkte ik dat de interesse voor mijn werk toenam. Ook voor de vorige.
En ik hoor al heel lang dat mijn manier van voorlezen bij sommigen openingen geeft en van daaruit geïnteresseerd zijn geraakt.
De Woordlijst wordt samengesteld door critici. Hoe ervaar je het om kritieken te lezen over je eigen werk?
Ben altijd benieuwd naar wat iemand over mijn werk te zeggen heeft. Ik weet dat het zéér gemengde reacties oproept! Het mooiste is natuurlijk wanneer de overwegingen die je maakt om tot een nieuwe 'zet' te komen, gezien worden door de critici. Over Twee piepjes is ook op internet nogal wat verschenen. Het is voor mij erg aardig de nogal verschillende invalshoeken te zien, maar tegelijkertijd ook hoe die schrijvers op elkaar reageren, voortborduren. Aanvullen. Dat maakt het voor mij weer spannend.
Verder lezen op in Letterland:
Reacties