Verslag Dichters in de Prinsentuin

- door Xavier Roelens

Dichters in de Prinsentuin, het Groningse poëziefestival dat de zon brengt in de zomer, opende net als vorig jaar op woensdag met een Wordscape, een improvisatieavond tussen muzikanten en dichters. Maarten Das imponeerde, Erik Jan Harmens ontroerde, Erik Bindervoet las onverstoord, Hélène Gelèns schommelde haar woorden tot voorbij het kantelpunt en Tjitse Hofman plezierde. Toch kon de avond niet helemaal overtuigen, want dit jaar ontbrak dirigent Kees Wennekendonk die de delen tot een geheel kan leiden. Wennekendonk verstaat de kunst om bij een gedicht een thematiek te verzinnen dat muzikanten en dichters kan uitdagen om ook zichzelf te verrassen, maar zonder deze bezieling bleef het allemaal braaf.

Ondanks nog voordrachten vanop de A-toren en vanuit nachtelijke bushokjes en ondanks de dit jaar erg geslaagde dichtersdialogen tussen enerzijds Pim te Bokkel en Peter van Lier en anderzijds Esther Naomi Perquin en Edward van de Vendel op donderdagavond ligt de kern van het poëziefestival nog altijd op donderdag en vrijdag in de Prinsentuin zelf. Meer dan tachtig dichters lezen er voor in de loofgangen, beginnende dichters naast regionale en nationale toppers. Op zo’n tweehonderd vierkante meter vindt het publiek in blokken van drie kwartier telkens een vijftiental dichters die voordragen, en krijgt het de mogelijkheid om te proeven. Vervolgens kan het snel voorbijwandelen aan dichters die hem of haar niet boeien en langer blijven staan bij wat wel de aandacht trekt. Zo bleef ik wat langer staan bij Erik Bindervoet (werkend aan een bundel gedichten die telkens een jaar van de twintigste eeuw evoceert), Ellen Deckwitz (met een erg theatrale voordracht en vuurspuwende ogen) en Saskia de Jong (omdat ze op de plaats van het publiek stond en ik zo over haar schouder kon meekijken in de bundel).

Voordrachten in de loofgangen worden afgewisseld met een keur aan dichters die op het theeveld aan de micro voordragen. De eerste dag waren de dichters degelijk, maar boden de voordrachten weinig variatie. Weinig sprong er daardoor echt uit: een gedicht van Hélène Gelèns, de eerste twee-drie gedichten van Thomas Blondeau (die met de nodige naturel aan de micro stond), Edward van de Vendel wist ook goed zijn publiek te bespelen, maar zijn rijmwoordjes waren een enkele keer al te voorspelbaar. De enige echte uitschieter op donderdag was Bart Meuleman, met enkele prachtige nieuwe gedichten die recent in Tirade verschenen. Voordracht en teksten waren van een krachtige eenvoud en overtuigden van begin tot eind.

Dag twee was gevarieerder, gaande van een grappige Driek van Wissen tot F. van Dixhoorn die met even grappige bewegingetjes zijn woorden ondersteunde, en van ACG Vianen, voordragend zonder micro voor de hele tuin, over een opvallend trefzekere K. Michel tot de aangename bastonen van Arjen Duinkers stem. En net als vorig jaar slaagden de organisatoren erin om het beste voor het laatst te houden. De traditionele afsluitende avond aan café De Souffleur was opnieuw erg sterk. Of neen, ik moet nuanceren. Van Peer Wittenbols had ik op basis van lectuur van zijn werk een iets verhalender voordracht verwacht en Tomas Lieske kon me niet voldoende overtuigen om zijn VSB-winnaar Hoe een geliefde te erkennen te gaan lezen. Maar Anne Vegter had een mooi monoloog-fragment, de gedichtendialoog tussen F. van Dixhoorn en Astrid Lampe was uitermate intrigerend en goed op elkaar afgestemd, Tonnus Oosterhoff en Mustafa Stitou brachten zeer sterke nieuwe gedichten en Didi de Paris trad op met meer attitude en met meer ballen aan zijn lijf dan het halve dichtersbent samen, op hilarische wijze bijgelicht door zijn persoonlijke leeslamp, genaamd Kasper Peeters.

Al bij al valt ook dit jaar het verdict positief uit. Het geheel liep vlot, de regen werd als bij wonder voor twee namiddagen geband en voldoende voordrachten leverden sterke luisterervaringen op. En dan zwijg ik nog over de nachten in café De Wolthoorn, waar nog maar eens het gezicht van de poëzie grondig veranderd is.

Comments

[Geplaatst door: Didi de Paris]

Compañero,

Je doet mij blozen!
Ik krijg er voorwaar nog meer zin in om op te treden.

Didi de Paris
Tekstiel Baron