Verslag dineZpluZ - Vlaams Vers!
- door Merijn Schipper
Waar het beeld van Vlaanderen, of evengoed van België, voor Hollanders aanvankelijk bepaald wordt door strips als Astrix & Obelix en later door de vele kolderieke moppen over de voornamelijk patattekes etende, sullige Zuiderbuur, kon men op 11 mei 2007 bij het DineZpluZ rekenen op een koekje van eigen deeg. Geen van de Vlaamse literaire rijzende sterren was tonrond en de dichter-presentator Alexis de Roode waste de gasten flink de oren met gewiekste moppen die zij, de Hollanders, gewoonlijk niet over zichzelf te horen krijgen. Het schuddebuiken was een goede warming-up voor de dis, waarbij seizoensgetrouw asperges het hoofdmotief vormden.
Een ander misverstand dat (nogmaals) bij monde van Xavier Roelens uit de wereld werd geholpen, is dat hermetische poëzie zich niet weet te handhaven op het podium. Wisten we al dat Ilja Leonard Pfeijffer in en in grappig en te volgen is op het podium, ook Roelens hield zich staande. Hij bleef hermetisch maar desondanks zoog hij alle aandacht naar zijn voordacht. Het publiek luisterde met ingehouden adem. Veelal op ritmische wijze en zonder gebrek aan spitsvondig taalspel, wist hij zijn soms wel zeer filmische poëzie cachet te geven: "Hij stopt zijn oortjes in zijn oren / zij slaat in close-up de ogen neer" en later: "niets vertelde de regen / dat hij gisteren ook al niet wiste".
Ruth Lasters, de tweede veelbelovende Vlaming van de avond, opende haar voordracht grappend met het statement dat de vrijdagavond eerder een avond is van orgasmes dan van poëzie. Ze zou het publiek niet te lang ophouden. Het eerste gedicht was een niet zo lief liefdesgedicht, waarop een liever liefdesgedicht volgde. Gefêteerd werd ze door haar collegadichters aan de zuidkant van de tafel, waaraan, meer naar het podium, ook de organisatie zat. Voor het publiek zat er niets anders op dan de maaltijd en de nog volgende acts uit te zitten, men had er immers voor betaald. Het door Lasters in herinnering gebrachte extatische moment moest nog maar even uitgesteld worden.
Stijn Vranken, die net als Lasters van de zomer zal debuteren bij Meulenhoff-Mantau, opende op anekdotische wijze met een gedicht dat zijn laatste woorden bevatte. Na zijn crematie zou hij met zijn, door de stad verwaaiende as polygamie willen bedrijven, post mortem heet dat. Toch nog iets orgastisch, al tijdens de maaltijd. Bij het gedicht 'slechts zo' plaatste hij zijn rechterhand op de fictieve borst in zijn gedicht: "Met één hand op je borst / en al de andere in mijn haar". Ook Vranken bediende zich van prachtige taal, bijvoorbeeld in de volgende zin: "Met mijn hoofd / als een helm over mijn hart".
De musicale entr'acte van Vlaams Vers was Evi de Jean. Onder begeleiding van Menno Theunissen en Jasper van Rosmalen zong zij met een stem uit het leven gegrepen liederen. De van oorsprong Vlaamse woont al sinds haar studietijd in Nederland. Maar al klonk haar zachte 'ghuh' regelmatig als een harde 'gé', haar soms autobiografische liedjes vielen bij zoveel gasten in de smaak dat menige CD na afloop van de avond gesigneerd werd.
Buiten was het ondertussen donker geworden, de ontstoken lichten buiten deden het wat expressionistisch lijken in de lichte miezer die inmiddels neerdaalde. De gasten haalden hun jassen van de garderobe, vertrokken, de artiesten namen afscheid om naar het station te gaan. De avond was ten einde. Vlaams Vers was goed bekomen.
Reacties