Vragen van Neruda aan Schouten

(In Vragen van Neruda reageert een dichter op drie vragen uit het Boek der Vragen van Pablo Neruda. Deze keer: Rob Schouten.)

Zal mijn ongelukkige dichtwerk
blijven kijken met mijn ogen?

Het is überhaupt de vraag of mijn dichtwerk, dat ik niet ongelukkig zou willen noemen, wel met mijn ogen kijkt. Ik merk dat ik in mijn gedichten soms heel anders kijk dan overdag met mijn bloedeigen ogen. Maar afgezien daarvan hoop je natuurlijk dat je dichtwerk een beetje van jou blijft, iets van jou representeert en nee, niemand garandeert je dat. En zo vrees ik dat de ogen van bijvoorbeeld Eliot, Pessoa of Auden bijziende door de bril van het heden naar ons kijken.

Misschien is een onzichtbare ster
voor zelfmoordenaars de hemel?

Ik hoop het voor ze, want zelfs een onzichtbare ster is beter dan helemaal geen ster, en wie weet ontdekken we die suïcide-ster ooit aan het firmament. Ik zie trouwens niet echt in waarom zelfmoordenaars een andere hemel nodig hebben of believen dan mensen die gewoon in hun bed sterven.

Als ik dood ben en het nog niet weet,
wie vraag ik dan hoe laat het is?

P.C. Boutens. Antwoord: 'de leeuwrik slaat / Uit zijn verdwaasde keel / Wijsheid die geen betracht en elk verstaat.'