Vragen van Neruda aan De Roode

(In Vragen van Neruda reageert een dichter op drie vragen uit het Boek der Vragen van Pablo Neruda. Deze keer: Alexis de Roode.)

Wat betekent doorzetten
in het slop van de dood?

Kinderen verwekken voor het dier, poezie schrijven voor de mens.

(In Vragen van Neruda reageert een dichter op drie vragen uit het Boek der Vragen van Pablo Neruda. Deze keer: Alexis de Roode.)

Wat betekent doorzetten
in het slop van de dood?

Kinderen verwekken voor het dier, poezie schrijven voor de mens.

Waarom verfoei ik steden
die ruiken naar vrouw en urine?

Voorzover deze vraag op u slaat, meneer Neruda, is mijn gokje: omdat u er geen enkele macht heeft. Als ik dit op mijzelf moet betrekken, is de vraag fout, want ik verfoei die steden niet. Ik heb niets tegen de geur van vrouwen en de geur van urine op straathoeken vervult mij van nostalgie, omdat hij mij doet denken aan de middeleeuwen. Ik verfoei daarentegen steden die naar Le Corbusier ruiken. De urine van een jonge maagd schijnt een probaat middel te zijn tegen kaalheid of een overmaat aan zwarte gal, maar een flatgebouw heeft nog nooit iemand genezen. Ja, van het leven.

Heb je weleens bedacht welke kleur
April voor de zieken heeft?

Ik heb mij afgevraagd of die kleur zwart op wit zou kunnen zijn. Met andere woorden, of het mogelijk zou zijn om gedichten te schrijven voor mensen die ziek op bed liggen, waarmee ze de natuur tot troost zouden kunnen ontvangen, louter door middel van woorden. Zou men zodanige gedichten kunnen schrijven dat ze dezelfde heilzame uitwerking hebben als echte bomen? Het is namelijk wetenschapelijk bewezen dat zieken die in het ziekenhuis uitzicht hebben op bomen, sneller genezen. Dat stond een paar jaar geleden in de krant. Ik vrees echter dat gedichten veeleer leiden tot een versneld einde, zelfs als ze over bomen gaan. Een genotvol einde, mogelijk, maar voortijdig. Ik vermoed wel dat men met gedichten over bomen (mits goed geschreven) langer in leven blijft dan met gedichten over de verhouding tussen taal en werkelijkheid. Mijn grootvader deed op zijn sterfbed niets anders meer dan gedichten reciteren, en vlak daarna was hij dood.

Waarom verfoei ik steden
die ruiken naar vrouw en urine?

Voorzover deze vraag op u slaat, meneer Neruda, is mijn gokje: omdat u er geen enkele macht heeft. Als ik dit op mijzelf moet betrekken, is de vraag fout, want ik verfoei die steden niet. Ik heb niets tegen de geur van vrouwen en de geur van urine op straathoeken vervult mij van nostalgie, omdat hij mij doet denken aan de middeleeuwen. Ik verfoei daarentegen steden die naar Le Corbusier ruiken. De urine van een jonge maagd schijnt een probaat middel te zijn tegen kaalheid of een overmaat aan zwarte gal, maar een flatgebouw heeft nog nooit iemand genezen. Ja, van het leven.

Heb je weleens bedacht welke kleur
April voor de zieken heeft?

Ik heb mij afgevraagd of die kleur zwart op wit zou kunnen zijn. Met andere woorden, of het mogelijk zou zijn om gedichten te schrijven voor mensen die ziek op bed liggen, waarmee ze de natuur tot troost zouden kunnen ontvangen, louter door middel van woorden. Zou men zodanige gedichten kunnen schrijven dat ze dezelfde heilzame uitwerking hebben als echte bomen? Het is namelijk wetenschapelijk bewezen dat zieken die in het ziekenhuis uitzicht hebben op bomen, sneller genezen. Dat stond een paar jaar geleden in de krant. Ik vrees echter dat gedichten veeleer leiden tot een versneld einde, zelfs als ze over bomen gaan. Een genotvol einde, mogelijk, maar voortijdig. Ik vermoed wel dat men met gedichten over bomen (mits goed geschreven) langer in leven blijft dan met gedichten over de verhouding tussen taal en werkelijkheid. Mijn grootvader deed op zijn sterfbed niets anders meer dan gedichten reciteren, en vlak daarna was hij dood.