Verslag Het Huis van de Poëzie (25/01/2007)

- door Dieuwertje Mertens

De auto van de burgemeester kan niet helemaal voorgereden worden en staat aan de rand van het Lepelenburgpark geparkeerd. Aan burgemeester Brouwer-Korf de eer op Nationale Gedichtendag de eerste editie van Het Huis van de Poëzie te openen in Sterrenwacht Sonnenborgh. De Utrechtse literaire bobo's zullen ook een kleine wandeling moeten maken. De vele afgeragde studentenfietsen op de heuvel, bieden tegenwicht en beloven een gemêleerd publiek. De bezoeker maakt zijn entree onderaan de heuvel, waar men langs een pad met fakkels aan weerszijde, de 17e eeuwse gewelven van bastion Sonnenborgh wordt binnengeleid. De zeer indrukwekkende entree belooft wat. Aan de locatie kan het al dan niet slagen van Het Huis van de Poëzie, zeker niet liggen.

- door Dieuwertje Mertens

De auto van de burgemeester kan niet helemaal voorgereden worden en staat aan de rand van het Lepelenburgpark geparkeerd. Aan burgemeester Brouwer-Korf de eer op Nationale Gedichtendag de eerste editie van Het Huis van de Poëzie te openen in Sterrenwacht Sonnenborgh. De Utrechtse literaire bobo's zullen ook een kleine wandeling moeten maken. De vele afgeragde studentenfietsen op de heuvel, bieden tegenwicht en beloven een gemêleerd publiek. De bezoeker maakt zijn entree onderaan de heuvel, waar men langs een pad met fakkels aan weerszijde, de 17e eeuwse gewelven van bastion Sonnenborgh wordt binnengeleid. De zeer indrukwekkende entree belooft wat. Aan de locatie kan het al dan niet slagen van Het Huis van de Poëzie, zeker niet liggen.

Het was echter fijn geweest als het seizoen wat meer had meegewerkt de ruimte op te warmen. Het aantal graden boven de nul is op één hand te tellen. Gelukkig zorgt dat er wel voor dat witte wijn goed op temperatuur is en gretig zijn aftrek vindt bij verkleumde figuren met mooie kleren, die verstopt blijven onder dikke jassen.

Twee van de drie organisatoren zie je zo af en gehaast langs stuiven door de lange gangen van het bastion: dichter Ingmar Heytze en stagiaire Sanne den Adel zullen niet rustig zitten voordat de avond ten einde is. De derde organisator, SLAU-directeur Ari Doeser, nipt kalm van zijn glas wijn en overziet het geheel in de grote zaal met het glazen dak. Daar loopt het begin van de avond in de soep. De akoestiek in de zaal is enorm, maar zonder geluidstechnicus (die is vermist) zijn de teksten onverstaanbaar. Minder versterking is de oplossing. Zo wordt langzaam naar het thema 'stilte' van de Gedichtendag toegewerkt. Erg jammer voor Werther.be. Gitarist Cor van Ingen betreurt niet alleen de geluidsproblemen: "Aan het begin van de avond wáren er nog asbakken, maar die zijn ook al weggehaald", zucht hij, rokend in de kou.

Het muzikale gedeelte van het programma speelt zich af in de grote zaal met het glazen dak. In de torens van de Sterrenwacht, vindt het niet-muzikale gedeelte van het festival plaats. De Zuidertoren wordt gedeeld door de knapste dames van het festival. Daar laten Manon Uphoff en Hagar Peeters de mooiste woorden van hun tong rollen.

Het thema 'stilte' wordt goed gehandhaafd in de bibliotheek. De deur opent met een zeurderige piep en beschaamde bezoekers met krakende jassen sluipen zo nu en dan naar binnen om daar hun adem in te houden als de 86-jarigeVan der Graft met zachte stem zijn voordracht houdt. Bij de ritmische voordracht van Menno Wigman, kan het publiek al wat vrijer ademhalen.

In de wirwar van gangen en kamertjes van de Sterrenwacht, is ook de collegezaal te vinden. Menig bezoeker kruipt graag in de schoolbankjes, om bijvoorbeeld iets te leren van Michaël Stoker over de Portugese dichter Pessoa. De oudere generatie komt giechelig de collegezaal uit. "Zo leuk", roep een mevrouw tegen haar vriendin: "Net of je weer op school zit."

Een geweldig onderdeel van het festival is het 'Poëtisch Spreekuur'. Amateurs kunnen hun gedichten laten beoordelen door verschillende dichters die op het festival optreden. Helaas alleen toegankelijk voor bevoegden, ofwel poëziepatiënt en dichter, maar stiekem mee naar binnen sluipen met een paar patiënten was zeer aan te raden. De critici geven lieve kritiek, alleen genadeloos voor degene die tussen de regels doorleest. Blozend draagt een jongen zijn gedicht voor aan Manon Uphoff. De schrijfster denkt samen met de jongen na over bijzondere manieren om gewone zaken aan het licht te brengen: "Je hebt het over een kleedje op de televisie. Wat voor kleedje? Ik zie zo'n lullig gehaakt kleedje voor me. Maak het jouw kleedje! Kleven er bijvoorbeeld kruimels aan?" De jongen knikt. Hij ziet het ook. Aan het gedicht moet nog wat gesleuteld worden.

Het slotoptreden van Spinvis is hartverwarmend. Het publiek is vrolijk. Het is een mooi festival. De geluidstechnische problemen zorgen voor wat meer intimiteit. Het liefst zou je je oor aan de mond van Erik de Jong leggen, die zingt over 'het voordeel van video', maar voor degenen die niet vooraan staan, misschien wel geheel andere zaken aan bod brengt. Als Spinvis zijn bekendste nummer 'Bagagedrager' ten gehore brengt, zou je het liefst heel hard meezingen over die vrouw van veertig met een sigaret, maar dat doe je niet. Het publiek luistert alleen. "Ssssht", sist een man. Het thema is per slot van rekening 'stilte'.

Het was echter fijn geweest als het seizoen wat meer had meegewerkt de ruimte op te warmen. Het aantal graden boven de nul is op één hand te tellen. Gelukkig zorgt dat er wel voor dat witte wijn goed op temperatuur is en gretig zijn aftrek vindt bij verkleumde figuren met mooie kleren, die verstopt blijven onder dikke jassen.

Twee van de drie organisatoren zie je zo af en gehaast langs stuiven door de lange gangen van het bastion: dichter Ingmar Heytze en stagiaire Sanne den Adel zullen niet rustig zitten voordat de avond ten einde is. De derde organisator, SLAU-directeur Ari Doeser, nipt kalm van zijn glas wijn en overziet het geheel in de grote zaal met het glazen dak. Daar loopt het begin van de avond in de soep. De akoestiek in de zaal is enorm, maar zonder geluidstechnicus (die is vermist) zijn de teksten onverstaanbaar. Minder versterking is de oplossing. Zo wordt langzaam naar het thema 'stilte' van de Gedichtendag toegewerkt. Erg jammer voor Werther.be. Gitarist Cor van Ingen betreurt niet alleen de geluidsproblemen: "Aan het begin van de avond wáren er nog asbakken, maar die zijn ook al weggehaald", zucht hij, rokend in de kou.

Het muzikale gedeelte van het programma speelt zich af in de grote zaal met het glazen dak. In de torens van de Sterrenwacht, vindt het niet-muzikale gedeelte van het festival plaats. De Zuidertoren wordt gedeeld door de knapste dames van het festival. Daar laten Manon Uphoff en Hagar Peeters de mooiste woorden van hun tong rollen.

Het thema 'stilte' wordt goed gehandhaafd in de bibliotheek. De deur opent met een zeurderige piep en beschaamde bezoekers met krakende jassen sluipen zo nu en dan naar binnen om daar hun adem in te houden als de 86-jarigeVan der Graft met zachte stem zijn voordracht houdt. Bij de ritmische voordracht van Menno Wigman, kan het publiek al wat vrijer ademhalen.

In de wirwar van gangen en kamertjes van de Sterrenwacht, is ook de collegezaal te vinden. Menig bezoeker kruipt graag in de schoolbankjes, om bijvoorbeeld iets te leren van Michaël Stoker over de Portugese dichter Pessoa. De oudere generatie komt giechelig de collegezaal uit. "Zo leuk", roep een mevrouw tegen haar vriendin: "Net of je weer op school zit."

Een geweldig onderdeel van het festival is het 'Poëtisch Spreekuur'. Amateurs kunnen hun gedichten laten beoordelen door verschillende dichters die op het festival optreden. Helaas alleen toegankelijk voor bevoegden, ofwel poëziepatiënt en dichter, maar stiekem mee naar binnen sluipen met een paar patiënten was zeer aan te raden. De critici geven lieve kritiek, alleen genadeloos voor degene die tussen de regels doorleest. Blozend draagt een jongen zijn gedicht voor aan Manon Uphoff. De schrijfster denkt samen met de jongen na over bijzondere manieren om gewone zaken aan het licht te brengen: "Je hebt het over een kleedje op de televisie. Wat voor kleedje? Ik zie zo'n lullig gehaakt kleedje voor me. Maak het jouw kleedje! Kleven er bijvoorbeeld kruimels aan?" De jongen knikt. Hij ziet het ook. Aan het gedicht moet nog wat gesleuteld worden.

Het slotoptreden van Spinvis is hartverwarmend. Het publiek is vrolijk. Het is een mooi festival. De geluidstechnische problemen zorgen voor wat meer intimiteit. Het liefst zou je je oor aan de mond van Erik de Jong leggen, die zingt over 'het voordeel van video', maar voor degenen die niet vooraan staan, misschien wel geheel andere zaken aan bod brengt. Als Spinvis zijn bekendste nummer 'Bagagedrager' ten gehore brengt, zou je het liefst heel hard meezingen over die vrouw van veertig met een sigaret, maar dat doe je niet. Het publiek luistert alleen. "Ssssht", sist een man. Het thema is per slot van rekening 'stilte'.