Vragen van Neruda aan Vekemans

(In Vragen van Neruda reageert een dichter op drie vragen uit het Boek der Vragen van Pablo Neruda. Deze keer: Herlinda Vekemans.)

Waarom kunnen de armen het niet
begrijpen als ze niet meer arm zijn?

Drie losse meemaakseltjes:
1) Ooit zag ik een niet-westerse vrouw uit een arm land pas aangekomen in een Belgisch gezin op haar hurken voor een draaiende wasmachine, in peinzen of kijken verzonken.
2) Onlangs stond er een foto in de krant van een vluchteling op het strand van Tenerife die geholpen werd door een toerist daar.
3) Ik zag in een stuk over Leuven dat de term ‘Derde Wereld’ door een Amerikaanse prof in het Engels vertaald was als Two-Thirds World.

Vele armen, en hopelijk komt er nog eens een tijd dat Neruda’s vraag gesteld kan worden. Een stuwende en muzische vraag?

Is een woordenboek een graf
of een gesloten korf met honing?

De taal als een koningin in een honingkorf, bediend door bijtjes, en woorden als honingraten. Schrijvers en dichters als imkers? Een bijenkorf, ja, maar gesloten? Het is een magazijn vol nog te be-dromen woorden, en er komen er gestaag bij. Soms duurt de samenstelling wel erg lang, zoals bij het Woordenboek der Nederlandse Taal. Een slordige honderd jaar honing vergaren. En nooit af. Als het woordenboek een gesloten korf met honing is, wordt het een graf van de koningin die de taal is.

Hoe is het de onbeheerde fiets
gelukt zijn vrijheid te verwerven?

In de studentenstad Leuven loopt een onbeheerde fiets nog altijd het risico dat hij zijn vrijheid weer kwijt speelt doordat een nieuwe eigenaar hem vindt en hem gemakshalve op zijn weg inpikt. Of de politie komt hem, de fiets, oppakken. De stad is immers de laatste jaren tot flink wat organisatie gekomen, ook in verband met fietsen. Het komt me voor dat freewheelen minder bij deze tijd hoort: er wordt strakker en strenger over mensen en dingen gedacht. Ik denk daarom dat de fiets uit Neruda’s vraag naar een andere tijd gefietst is. Misschien glipte hij een tijdslus in. Misschien ook was hij wel een gedicht, zat hij eerst in een vorm die hem zijn vrijheid ontzegde, en vond hij er uiteindelijk een die de wind in zijn wielen liet waaien.