Vragen van Neruda aan Verhelst

(In Vragen van Neruda reageert een dichter op drie vragen uit het Boek der Vragen van Pablo Neruda. Deze keer: Peter Verhelst.)

Misschien is een onzichtbare ster
voor zelfmoordenaars de hemel?

Ik ben geen specialist. Noch ervaringsdeskundige. De motieven om niet meer te leven zullen wel even banaal en veelvormig zijn als de motieven om te blijven leven. Maar goed, een onzichtbare ster: mooi. Dus: ja. Alhoewel: een onzichtbare ster en hemel suggereren een groot verlangen. Ik denk niet dat een zelfmoordenaar gedreven wordt door verlangen. Eerder door fundamentele weigering. Dus: nee. Laat die onzichtbare ster maar de hemel zijn voor zij die verlangen. En of er gevlogen wordt of gevallen: we zien wel.

Zullen er Tjechoslowaken of
schildpadden opstaan uit jouw as?

Eerlijk gezegd: ik hoop dat er niet te veel uit mijn as opstaat. Zo is het al wel genoeg geweest. Uitgestrooid worden over de zee, op een grasperk, in de ruimte geschoten worden... Pfft. Laat die as maar versneden met coke en glaspoeder uitgedeeld worden. Generositeit is belangrijk.

Waarom beweeg ik zonder te willen,
waarom kan ik niet bewegen?

Goh, ik beweeg alleen als ik wil. Als ik niet wil niet. Dan word ik bewogen, maar dat telt niet mee. Wensdroom: heb mezelf afgericht: kan dagenlang roerloos in sofa liggen. Soort reptiel. Niet meer denken. Slaapstand. Maar blijkbaar stand-by. Soms maakt iemand me wakker (muis ingedrukt houden en zachtjes bewegen). Leuk hoor. Lieve warme mond. Soms maak ik mezelf wakker. Krakende gewrichten.Wou dat men (ik incluis) me een slaapkuur schonk. Zou graag over een jaar of zo wakker (gekust?) worden, opspringen, hèhè zeggen en thee zetten. Een lange tafel met wit linnen, een kudde kinderen, zwetende wijnflessen en muziek. Maar we zijn er nog niet, bijlange niet, bijlange niet.