Vragen van Neruda aan Hoorne

(In Vragen van Neruda reageert een dichter op drie vragen uit het Boek der Vragen van Pablo Neruda. Deze keer: Philip Hoorne.)

Bestaat er iets treurigers op de wereld
dan een stilstaande trein in de regen?

Ik weet wel wat je bedoelt hoor, Pablo, maar jouw vlieger gaat bij mij niet op. Door enkele elementen, die van zichzelf al treurig lijken, te accumuleren, denk je treurnis tot de zoveelste macht te genereren, maar zo werkt het niet. Mensen en dingen zijn niet treurig of wat dan ook uit zichzelf. Alle door externe elementen opgewekte emotie wordt vanuit het eigen ik geprojecteerd. Beelden of plaatjes helpen wel, net zoals woorden, maar een mens moet in de stemming zijn om die trein van jou treurig te vinden. Eigenlijk vind ik een rijdende, overvolle trein in een verhit landschap nog net iets treuriger.

Wie lijdt meer: wie altijd wacht
of wie nooit op iemand wachtte?

Het moet vreselijk zijn om altijd te wachten, want wachten betekent verwachten. Iemand, iets. En als het niet komt, nooit komt, moet dat verschrikkelijk zijn. Een paar weken geleden verdwenen in dit land twee kleine meisjes. Op het moment dat ik dit schrijf zijn ze nog steeds spoorloos, en met spoorloos bedoel ik dat het lijkt alsof ze in rook zijn opgegaan. En op het moment dat ik dit nalees, zijn ze net dood teruggevonden. Stel je voor dat ouders en vriendjes en dierbaren een leven lang hadden moeten wachten, dat kan toch niet? Zo wreed mag het leven toch niet zijn? En de dood evenmin.
Neen, dan zou ik liever een robot wezen met heel veel aan- en uitknopjes. Nooit op iemand wachten. Niet eens weten wat het betekent, wachten. Alleen een heel emotioneel mens, en dat ben ik, kan ooit verlangen om een machine te zijn.

Kun je me liefhebben, alfabet,
en geef je me een substantieve zoen?

Innig liefhebben, maar van zodra mijn lippen jouw lippen of zelfs maar jouw wang raken, is het voorbij.