EO zoekt dichters / hoeren
- door Olaf Risee
Radio 1 is vernieuwd. Het Nederlandse radio 1 welteverstaan (het Vlaamse Radio 1 is vorig jaar al vakkundig naar God geholpen gemoderniseerd). Die vernieuwing was hard nodig, want Radio 1 was te moeilijk. Vrijwel dagelijks kreeg de zender telefoontjes van boze mensen die zich radeloos afvroegen waar die verrekte Van Brienenoordbrug toch eigenlijk lag en of dat nu echt nodig was, zoveel lettergrepen in één woord. Nee, dat moest anders. Niet dat het allemaal simpeler is geworden, tuurlijk niet, er is heus nog voldoende ruimte voor diepgang. Weliswaar op tijdstippen waarop er geen hond luistert, zodat de zendercoördinator na enige tijd tevreden kan constateren dat die programma's best helemaal opgedoekt kunnen worden, want er luistert immers toch geen hond naar. En zo creëert de netmanager handig zijn eigen gelijk.


Om een nieuwe wereld te maken moet de oude worden opgeruimd en dient er een werkplan te bestaan voor de komende. Zo ook voor de daarmee samenhangende nieuwe kunst. Daarvoor zijn twee bewegingen nodig: een, die volte-face maakt met het verleden en een tweede, die een nieuw program presenteert. Toen omtrent W.O. I de oude wereld definitief ter ziele ging, zorgde Dada voor het ene en het constructivisme voor het andere. Nergens gingen deze complementaire bewegingen zo nauw samen als in
De laatste keer dat ik naar Lowlands ging was in 1999, als ik het wel heb. Het was net uit met mijn eerste serieuze vriendinnetje en Luuk had op het laatste moment nog twee kaartjes weten te regelen. Ik had mijn T-shirt van de Jon Spencer Blues Explosion aangetrokken en kwam er in de trein achter dat die band ook een optreden op Lowlands zou geven dat jaar. Een goed voorteken. Op de laatste dag was het zover. De Blues Explosion werd voorafgegaan door Zita Swoon. Mijn ex-vriendinnetje had Zita Swoons nieuwste plaat op een cassettebandje. Daar deden we toen nog aan, cassettebandjes. Het tweede of derde nummer was een van haar favoriete liedjes. Ineens was ik aan het huilen. Ik wist niet wat me overkwam. 






Vroeger, jongens en meisjes, vroeger moest opa Risee nog wel eens echt z'n best doen om de mensjes op hun achterste pootjes te krijgen. In een enkel geval moest hij zelfs 

Ongeveer een jaar geleden werd het iemand te veel. De hele mik schoot het verkeerde keelgat in en eindelijk, na jaren machteloos toezien hoe hele heirscharen dichters op de meest afschuwelijke manier in de kiem werden gesmoord op een site namens 



Vrijdagavond 25 juli 2008, Groningen. Ik ben in het altijd aangename gezelschap van 


Laatste reacties